Blogging

این کار یه جور مهندسی معکوسه.

سعی میکنی پیچ و مهره ی احساساتت رو باز کنی و بفهمی دقیقا از چه عناصری تشکیل شدن!

مثل اون یارو که تابلوی مونالیزا رو بررسی کرده بود و این که تو صورتش چند درصد خشم، ترس، لبخند و غیره هست که مجموعش شده اون چهره و احساس خاص.

مثل اینه که طعم غذا رو بچشی و سعی کنی بفهمی چی توش ریختن.

همین جوری وقتی در باره ی احساست فکر میکنی نمیدونی چه حسی داری و چه طور باید توضیحش بدی ولی وقتی سعی میکنی بیانش کنی قضیه کاملا فرق میکنه.

تکلیف خودت رو انگار مشخص میکنی و میفهمی که با خودت و اطرافیانت و کلا دنیا چند چندی و پس بهتره تو این شرایط چی کار کنی و چه تصمیمی برات راحتتره.

و من واقعا نیاز دارم بفهمم با خودم و دنیا چند چندم.